ဒီတခါေတာ့ငွက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့က်ေနာ္ေတာထဲမွာနည္းနည္းပါးပါးလက္ေဆာ့ဖို႔က်ေနာ္သယ္လာတဲ့ထဲကဓါးေျမွာင္ေလးနဲ႔မီးျခစ္..မွတ္စုစာအုပ္နဲ႔ေဘာလ္ပင္ေလးကိုေဘးလြယ္အိတ္ထဲထဲ့..ေမေမထဲ့ေပးလိုက္တဲ့နားရြက္ဖံုးပါေသာဦးထုပ္ေလးေဆာင္း..မာဖလာေလးပတ္..ဂ်ာကင္ေကာက္စြပ္ျပီးလိုက္ခဲ့သည္..မေန႔ကဦးထုပ္မပါဘဲသြားေတာ့သစ္ပင္ေပၚကက်သည့္ႏွင္းရည္ေပါက္ေလးေတြေၾကာင့္ႏွာေခ်ေနရေသးသည္ေလ..ေတာနက္ထဲမို႔အေအးဓါတ္ကခပ္စိမ့္စိမ့္ရွိသည္..မုဆိုးတို႔ကေတာ့က်ေနာ္၀တ္စားပံုကိုၾကည့္ျပီးတျပံဳးျပံဳး..မတတ္နိုင္...ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိသည္ေလ..
ဗိုက္ဆာရင္၀ါးဖို႔ေမ်ာက္သားကင္ထားတာတေျမွာင္းနဲ႔ေရဘူးထဲ့ျပီးေတာ့ေတာတက္ဖက္ရွင္ကစံုျပီ..ဆရာတို႔နဲ႔ဒီေန႔ငွက္ရွာၾကေတာ့ခပ္ျမင့္ျမင့္ကပ်ံသြားေသာသူတို႔ရွာသည့္ငွက္လို႔ယူဆရတဲ့ငွက္ကိုျမင္လိုက္ရတာမို႔ငွက္ပ်ံသည့္ဘက္ကိုလိုက္ၾကသည္..ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းသြားမိေတာ့မွဆရာတို႔ရွာေနေသာငွက္ကိုသစ္ပင္ေပၚနားေနတာေတြ႕တာေၾကာင့္ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကသည္..ငွက္ကအေတာ္ေလးေတာ့ၾကီးပါသည္..
ဆရာတို႔ဒီေနရာေလးမွအခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္..ေနာက္ထပ္ငွက္ေတြထပ္လာနိုင္ေသးလားေပါ့..သူတို႔ရိုက္ထားေသာပံုေတြကိုစစ္ေဆးေနၾကသည္က်ေနာ္ကေတာ့ငွက္လာမလာမသိဘဲထိုင္ေစာင့္ေနရတာအေတာ္ပ်င္းလွတာေၾကာင့္အနီးအနားကိုနည္းနည္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္...အေတာ္လွမ္းလွမ္းမွာက်ေနာ့္ကိုဆြဲေဆာင္ေနတဲ့အရာတခုကိုလွမ္းျမင္လိုက္တာမို႔ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါသည္..
သစ္ပင္တပင္တြင္ကပ္ေပါက္ေနေသာေသြးကဲ့သို႕နီေစြးေနသည့္အပင္ေလးေတြ..သဇင္ဥနဲ႔သဇင္ပန္းပင္လိုဘဲျဖစ္သည္..ပန္းပြင့္ေလးေတြကလည္းသဇင္လိုခပ္ဆင္ဆင္..ဒါေပမယ့္ေသြးနီေရာင္..ထူးဆန္းတာမို႔ေမေမ့ကိုေပးရင္သေဘာက်မွာဘဲလို႔ေတြးလိုက္မိသည္...ကပ္ေပါက္ေနသည့္အပင္ၾကီးကလူတရပ္မရွိတရွိမွာကိုင္းကိုင္းၾကီး..ပန္းပင္ေလးေတြကအစီအရီကပ္ေပါက္ေနသည္..ခူးဖို႔ေရွ႕တိုးသြားေတာ့ေျခတဖက္နိမ့္ကနည္းျဖစ္သြားလို႔ငံု႔ၾကည့္ေတာ့မွေတာ္ေတာ္မတ္သည့္ဆင္ေျခေလွ်ာထိပ္ေရာက္ေနတာဘဲ..
ေအာက္ေျချမက္ပင္ရွည္ေတြထူထပ္ေနတာေၾကာင့္ဆင္ေျခေလွ်ာမွန္းရုတ္တရက္မသိနိုင္တာျဖစ္သည္..ဒီတိုင္းဆိုပန္းပင္ကိုလက္လွမ္းမွီဖို႔မလြယ္..ဆရာတို႔ဘက္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ေတာ္ေတာ္လွမ္းေနတာေၾကာင့္မုဆိုးတို႔ကိုခူးခိုင္းဖို႔ေအာ္မေခၚခ်င္ေတာ့ေပ..ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးရေတာ့မည္..သစ္ပင္ေပၚတြယ္တက္လိုက္သည္..ပန္းပင္ေပါက္ေနေသာကိုင္းဆီေရာက္ေအာင္တြယ္တက္ျပီးကိုင္းအတိုင္းေရွ႕ကိုေျဖးေျဖးခ်င္းတိုးလိုက္သည္..
ပန္းပင္ေလးေတြေပါက္ေနတာကနည္းနည္းအဖ်ားနားက်သည္..သစ္ကိုင္းကေတာ့ခပ္တုတ္တုတ္မို႔မက်ိဳးက်နိုင္ေလာက္တာမို႔ေရွကိုတေရြ႕ေရြ႕ထပ္တိုးလိုက္သည္..ဆင္ေျခေလွ်ာကအေတာ္နက္တာဘဲ..နည္းနည္းလည္းမတ္တာမို႔ေတာင္ကုန္းေအာက္ကပင့္တိုက္ေနေသာေလကလူကိုလႈပ္ရွားရခက္ေစသည္..လက္စသတ္ေတာ့က်ေနာ္တို႔ကအေတာ္ျမင့္သည့္ေတာင္ကုန္းတခုထိပ္ဘက္မွာရွိေနတာျဖစ္သည္..သစ္ကိုင္းကိုဖက္ရင္းကိုယ္ကိုေရွ႕ကိုဆန္႔ထုတ္လိုက္သည္..မွီေတာ့မည္..
လက္ေခ်ာင္းထိပ္ဖ်ားနဲ႔မထိတထိေလးပန္းပင္၏အရြက္ကိုထိမိေနျပီ..ကိုယ္ကိုတတ္နိုင္သမွ်ထပ္ဆန္႔လိုက္ေတာ့အပင္၏ဥကိုကိုင္မိသြားျပီးအသာဆြဲခြာလိုက္သည္..ရျပီကြ..လက္ထဲကအပင္ကိုဂ်ာကင္ေဘးအိတ္ထဲလွမ္းထိုးအထဲ့မွာလက္ထဲကေခ်ာျပီးလြတ္က်သြားသည္..သတိလက္လြတ္လွမ္းအဖမ္းမွာလူကအသဲထဲေအးသြားသည္..က်ျပီ..
မတ္ေစာက္ေသာဆင္ေျခေလ်ာတေလွ်ာက္လူကတလိမ့္လိမ့္နဲ႔က်သြားတာျမန္လြန္းလို႔ေခါင္းပါမုးသြားသည္..ဘယ္ဘက္ေပါင္ရင္းကစူးရွစြာနာက်င္သြားျပီးသတိတို႔ကင္းလြတ္သြားေတာ့သည္..က်ေနာ္သတိရလာေတာ့ေတာင္ကုန္းေအာက္ေျချမက္ပင္ရွည္ေတြၾကားမွာ..က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္သတိေမ့ေနတာလဲ...လက္ကနာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ညေန၃နာရီ..ဒါဆိုသတိေမ့ေနတာ၂နာရီေက်ာ္ျပီေပါ့..က်ေနာ့္ကိုဘယ္သူမွလိုက္မရွာၾကဘူးလား..
ထထိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားေတာ့ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္ကမခံမရပ္နိုင္ေအာင္နာက်င္သြားသည္..ၾကည့္လိုက္ေတာ့သစ္ကိုင္းခၽြန္တခုက်ေနာ့္ေပါင္မွာစိုက္ေနတာေၾကာင့္အားစိုက္ျပီးဆြဲႏႈတ္လိုက္သည္..ပါးစပ္ကသံကုန္ဟစ္ေအာ္မိသလိုလူကလည္းအသဲခိုက္ေအာင္နာက်င္မႈ႕ေၾကာင့္ကတုန္ကယင္နဲ႔သတိလစ္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာျပန္သည္..ေသြးတို႔ကျဖာဆင္းလာတာေၾကာင့္လည္ပင္းကမာဖလာကိုခၽြတ္ျပီးတင္းက်ပ္စြာပတ္စည္းလိုက္ရသည္..
က်ေနာ္ထဖို႔အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားသည္..ေျခေထာက္ကေထာက္မရဘဲျပန္လဲက်သည္..ထပ္ခါထပ္ခါေအာ္သည္..ျပန္ထူးသံကိုမၾကားရ..က်ေနာ့္ေဘးလြယ္အိတ္ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္..အေတာ္လွမ္းလွမ္းမွာလြယ္အိတ္ကိုေတြ႕ရတာေၾကာင့္အံၾကိတ္ျပီးတရြတ္ဆြဲေရႊ႕သည္..နာလိုက္တာမွတကိုယ္လံုးေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြထြက္လာသည္..၅ေပေလာက္ရွိသည့္ေနရာေလးကိုဆယ္မိနစ္ေလာက္သြားလိုက္ေတာ့မွက်ေနာ့္ေဘးလြယ္အိတ္ကိုရသည္..အိတ္ကိုဖြင့္ျပီးမီးျခစ္ကိုထုတ္သည္..မီးေရာင္ျမင္ရင္က်ေနာ့္ကိုလာကယ္မွာဘဲ..
ဒါေပမယ့္ဒီျမက္ေတာကိုမီးရႈိ႕ရင္ဘယ္လိုမွမေျပးနိုင္ေသာက်ေနာ္ပါမီးသျဂိဳ ၤလ္ျပီးသားျဖစ္သြားမွာေသခ်ာေနျပီ..စိတ္ဓါတ္တို႕က်ျပီးလူကအားငယ္သြားသည္..က်ေနာ္ဒီေတာၾကီးထဲတေယာက္တည္းညမအိပ္ရဲပါ....
-------------------------------------By KK
ဆက္ရန္








0 comments:
Post a Comment